Geçenlerde biri "Fotoğraflardaki o gülümsemeniz gerçekmiş.” dedi. Bu cümle beni çok mutlu etti. Çünkü o gülümseme, bir poz değil; her şeye rağmen iyi kalmaya, iyi düşünmeye, iyi üretmeye dair bir seçim. Gülümsemek, beni çevrem, işim, öğrencilerim, birlikte çalıştıklarım ve etkileşimde olduklarımla bağlayan, her şeye rağmen bir direnç, doğal bir refleks. "Herkes kendi kalbinin ekmeğini yer"

Bana “Deli misin, bir orada bir buradasın, yazıyorsun, anlatıyorsun, program yapıyorsun, bazen insanlarla sürtüşmeler yaşıyor , üzülüyorsun buna değer mi?” diyen sevdiklerime hep aynı cevabı verdim: Ben bir idealistim. İyi niyetliyim. Ve faydalı olmak istiyorum. Bu uğurda yorulup, birkaç yara bere alacaksam da razıyım. Benim yolum bu.

Blogun ilk zamanlarında sosyal medyada gördüğüm bir söz üzerine Deneyim Üzerine  başlıklı bir yazı yayınlamıştım. Stephen Covey'in bir...