Bugün sosyal medya şirketlerine açılan davalar gençlerin ruh sağlığı üzerinden yürütülüyor olabilir. Ama bana kalırsa asıl tartışma çok daha büyük. Çünkü insanlık ilk kez dikkatini bu kadar yoğun biçimde satın alan sistemlerle karşı karşıya. Peki bunun sınırını kim çizecek? Regülatörler mi? Mahkemeler mi? Teknoloji şirketleri mi? Sigortacılar mı? Yoksa yine her zamanki gibi önce hasarlar yaşanacak, sonra mı öğrenmeye başlayacağız? Bilmiyorum.

Günlük işlerde bile bu kadar yıpratıcı olan otomasyon, hasar anı gibi duygunun, panik ve belirsizliğin en yoğun yaşandığı bir anda devreye girdiğinde süreci kolaylaştırmak yerine daha da içinden çıkılmaz hale getirebilir. Sigortada özellikle hasarda insanın aradığı şey hız evet ama ondan da önce anlaşılmak; doğru tuşa basmak değil, doğru insana ulaşabilmektir.

Dünya Data center’ları stratejik altyapı ilan ediyor, dijital iş durmasını ulusal risk olarak ele alıyor ve siber olayları ekonomik kriz gibi yönetiyor Eskiden bir şey kırılmadan iş durmazdı. Şimdi hiçbir şey kırılmadan da dünya durabiliyor. İçimden bazen, "sağlam ve doğru veri için bildiğin kağıt kaleme, mavi klasörler, pembe dosyalara dönelim" diyesim geliyor!

bence geleceğin sigortacılığı hâlâ insanla anlamlı. Yapay zekayı ve ekranları ne kadar iyi kullanırsak kullanalım, asıl farkı yaratan; o veriyi gerçek hayatın riskleriyle, sorumluluk bilinciyle ve insan sezgisiyle harmanlamak.İnsanı makineden ayıran temel fark; sadece en yüksek hıza veya en karmaşık hesaba ulaşması değil, teknik ustalığını vicdanın ağırlığıyla birleştirip sonucun sorumluluğunu omuzlarında taşıyabilmesidir.