Bir reasürans programının başarısını ölçmek için şu soruları sormak gerekiyor: Büyük bir hasarda ne kadar ödeme alınacak? Bir yıl içinde birden fazla olay yaşanırsa koruma nasıl çalışacak? Sigorta şirketinin üzerinde kalan toplam hasar yükü ne olacak? Bence bunlar, reasürans primindeki birkaç puanlık indirimden çok daha önemli sorular.

2027 yenilemelerinin başarısını yalnızca primlerde sağlanan indirimle ölçmek yeterli olmayacak. Asıl başarı, sigorta şirketlerinin bilançolarını daha iyi koruyan ve sigortalıların değişen ihtiyaçlarına daha güçlü yanıt verebilen programlar oluşturmakta. Kapasite bol olabilir. Önemli olan, doğru riske, doğru koşullarla ulaşabilmesi.

Baden-Baden'in açılış gününden çıkan sonuç şu: Piyasa rekabetçi. Kapasite artıyor. Sigorta şirketleri daha iyi reasürans koşulları elde etmek için güçlü bir müzakere zeminine sahip. Bunların hepsi güzel haber. Ama bir noktada aynı soruya geri dönüyoruz. Mevcut riskleri daha ucuza sigortalamakla, bugüne kadar sigortalanamayan risklere çözüm üretmek aynı şey değil.

kapasite bol, fiyatlar düşüyor ama sigortalı tabanı genişlemiyorsa geriye şu soru kalıyor: Daha çok riski mi sigortalıyoruz, yoksa aynı riski daha ucuza mı sigortalıyoruz? Kapasite bolluğu, yanlış fiyatlanmış riski doğru risk haline getirmez. Bir noktada yeniden fiyat artırmak, şartları daraltmak, muafiyetleri yükseltmek, komisyonları kısmak ve sermayeyi güçlendirmek zorunda kalırsak yeni bir şey yaşamayacağız.Sadece daha önce öğrendiğimizi sandığımız bir dersi yeniden ö

Fronting, sigorta şirketlerinin doğru kurgulandığında sevdiği bir modeldir; çünkü hem global programlara uyum sağlar hem de yerel pazarda operasyonel esneklik ve prim üretiminde fark yaratır. Ancak bu yapı, riskin gerçekten kimde olduğu, sermayenin nasıl korunduğu ve denetim karşısında neyin savunulabilir olduğu gibi kritik sorulara dayanır. Bu nedenle fronting “iyidir ve hoştur” bir araçtır ama yanlış uygulandığında "boş"tur,