DERT BENDE, DERMAN SENDE ! “Suat Bey, Fuat Bey ve Bir Trafik Sigortası Hikâyesi”
Güncelleme tarihi: 2 saat önce

Hayat bu, bazı olaylar insanın başına gelir. Bazıları da sanki özellikle beni bulmak için adresimi öğrenmiş, kapımda sıra bekliyor.
Hele konu sigortaysa!
Yıllardır yazıyorum, anlatıyorum, yeri geliyor eleştiriyorum. Sigortacılığın aksayan taraflarını göstermek için örnek aramama gerek kalmıyor. Hayat sağ olsun, uygulamalı örnekleri ayağıma kadar getiriyor. Üstelik bu kez aile içinden!
Hani hep “Neden böyle şeyler beni buluyor?” diye söyleniyorum ya... Belki de iyi ki buluyor. Yoksa bu hikâyeleri kim anlatacak?
Geçenlerde sevgili babamdan bir mesaj geldi.
Babam 76 yaşında. Ankara'da, sakinlerinin önemli bir kısmı emekli olan, birbirini uzun zamandır tanıyan komşularının bulunduğu bir sitede yaşıyorlar. Yaş ortalaması hâliyle yüksek ama komşuluk ilişkileri maşallah pek güzel.
Çoğunun araçları sitenin yanındaki yolda park hâlinde durur.
Geçenlerde arabasını park ederken manevrayı biraz yanlış hesaplamış ve bir komşusunun otomobiline hafifçe dokunmuş. Gelin görün ki o hafif dokunuş, arabanın bir aksesuarına denk gelmiş.
Şimdi karakterlerimizi tanıyalım.
Babamın adı Suat. Komşumuzun adı Fuat. Babam 76, Fuat Bey 83 yaşında.
Bu hikâyede isimleri karıştırırsanız hiç şaşırmam. Ben derdimi anlatırken bile birkaç kez zorlandım.
İkisi de birbirine “Beyciğim” diye hitap ediyor. Suat Bey, Fuat Bey'i arıyor.
“Fuat Beyciğim, ben sizin arabaya biraz dokundum. Kusura bakmayın, bir gelin bakalım. Ne kadar masrafı varsa hallederiz.”
Fuat Bey de gelmiş, bakmış. “Olur mu Suat Beyciğim, hallederiz.”
El sıkışmışlar. Ne kavga var, ne bağırış çağırış, ne de “Sen benim arabama nasıl vurursun?” tartışması. İki beyefendi, iki komşu, iki eski usul centilmen.
Keşke herkes böyle olsa.
Sigortacı kız devreye giriyor
Akşam babam fotoğrafları gönderdi.
“Kızım, böyle bir şey oldu. Ben ödeyeyim mi?”
“Babacığım, neden ödüyorsun? Sen her yıl trafik sigortası yaptırmıyor musun? İşte tam da bunun için yaptırıyorsun. Sigortanı kullan.”
“Tamam kızım.”
Bu arada ben de fırsat bu fırsat, bir hizmet deneyimi yaşayalım istedim.
“Baba, bir de Alo 193'ü arayın bakalım, nasıl yardımcı olacaklar?”
Babam aramış.
Yaklaşık iki saat sonra kendi kasko sigorta şirketinden dönüş yapılmış ve mağdur tarafın başvurması gerektiği söylenmiş.
Bu sefer sitedeki komşusuna gitmiş, 193 'ü bu kez Fuat Bey aramış. Yaklaşık bir saat sonra sigorta şirketi Fuat Bey'e ulaşmış. Aralarında tutanak düzenleyip servise gidebileceklerini söylemişler.
Buraya kadar güzel. Ama eksik.
Geri dönüş yapılmış ve servise gidin denmiş. Peki hangi servise?
Bu arada Fuat Bey 83 yaşında. Bütün telefon görüşmelerinde, evrak işlerinde daha genç olan babam-Suat Bey yardımcı oluyor.
İki komşu bir tutanak düzenliyor, gerekli belgeleri topluyor ve internetten bakıp her ikisinin de sigorta şirketiyle anlaşmalı olduğunu gördükleri yakındaki bir servisin yolunu tutuyorlar.
Buraya kadar her şey güzel görünüyor. Hatta içimden, “güzel, sistem çalışıyor!” diye geçirdim.
Meğer asıl sürpriz serviste bekliyormuş.
Suat Bey ile Fuat Bey serviste
Gözünüzün önüne getirin.
Biri 76, diğeri 83 yaşında iki beyefendi, arabayla servise gidiyor. Rastgele bir servise de gitmiyorlar. İnternette bakmışlar, sigorta şirketlerinin adını da görmüşler, araştırmışlar, kendilerince doğru servisi bulmuşlar.
Ama sonradan, brokerimizin servisle yaptığı görüşme sırasında öğreniyoruz ki gittikleri servis, Fuat Bey'in kasko sigortacısının anlaşmalı servisiymiş. Trafik sigortası kapsamında ise babamın poliçesinin olduğu şirketle anlaşması bulunmuyormuş.
Bir servisin hangi sigorta şirketiyle hangi branşta anlaşmalı olduğunu, o anlaşmanın hasar dosyası açma veya doğrudan ödeme süreçlerini kapsayıp kapsamadığını bilmek müşterinin işi mi?

İkisi de kendi işini kendi gören, kimseye yük olmak istemeyen insanlar. Birbirlerine karşı son derece nazikler. Ortada küçük bir kaza var. Sigorta şirketiyle de görüşülmüş. Artık işin uzmanlarına teslim edildiğini düşünüyorlar.
Serviste hasar bölümündeki yetkili belgeleri alıyor, fotoğrafları çekiyor, dosyayı hazırlıyor.
Hasar gören parça aksesuar niteliğindeymiş. Sipariş edilecek, gelince takılacak.
Masraf: 11.155 TL.
Buraya kadar sorun yok.
Sonra servis yetkilisi diyor ki:
“Biz şirket olarak malzeme ve işçilik bedelini peşin alıyoruz. Sigorta size ödeyecek.”
Nasıl yani?
Sigorta hasarı için geldik. Sigorta şirketiyle görüştük. Araştırdık, rastgele bir servise de gelmedik. Şimdi bir de peşin para mı ödeyeceğiz?
İkisi de öyle itiraz edecek, kavga çıkaracak insanlar değil.
Ortada bir de mahcubiyet var. Fuat Bey'in arabası zarar görmüş. Babam kendini sorumlu hissediyor. Yine de emin olmak için kendi trafik sigortacısının hasar bölümünü arıyor, altı dakikalık bir görüşme yapıyor.
Aldığı cevap, babamın aktardığı şekliyle:
“Hasar dosyası açılmışsa sorun yok. Servisler böyle uygulamalar yapabiliyor. Siz ödeyin, biz müşteriye öderiz.”
Babam da buna güvenerek 11.155 TL'yi Fuat Bey adına servise ödüyor.
Sigorta şirketinin tazminatı Fuat Bey'e ödeyeceği söyleniyor. O da aldığı parayı babama verecek.
Ne güzel!
Trafik sigortası var, kasko sigortası var, servis var. Ama bütün bunların arasında parayı ödeyen kim ? Suat Bey!
Sigortaya yönlendirdiğime pişman oldum!
Akşam babam beni aradı.
“Kızım, ben parayı verdim.”
“Ne parası baba?”
“Servis istedi.”
“Nasıl yani? Peki sonra ne olacakmış?”
“Sigorta şirketiyle de konuştum. Fuat Bey sigortadan parayı alınca bana verecekmiş.”
Bende bir sessizlik...derin...
Çünkü insan bazen duyduğu şeyi anlamadığı için değil, anladığına inanamadığı için tekrar soruyor.
İşte o anda gerçekten rezil olmuş gibi hissettim.
Babam bana güvenmişti. “Babacığım, neden cebinden ödüyorsun? Trafik sigortan var, kullanalım” diyen bendim.
Sonuç?
76 yaşındaki babamla 83 yaşındaki komşusu servise kadar gittiler. Bir sürü telefon görüşmesi yaptılar. Evrak hazırladılar, tutanak imzaladılar. Kafaları karıştı. Ve sonunda babam cebinden 11.155 TL ödedi.
İki insanı sigortaya yönlendirdiğime pişman ettiler beni!
Düşünsenize, yıllardır insanlara sigortanın önemini anlatıyorum. Risk yönetimi diyorum, güvence diyorum, hasar anında yanınızda olsun diye sigorta yaptırıyorsunuz diyorum.
Sonra kendi babama sigortanı kullan diyorum ve başımıza gelene bakın!
Babam zaten niyetli olduğu gibi baştan parasını ödeyip konuyu kapatsaydı muhtemelen bir daha hiç uğraşmayacaktı.
İnsanın zoruna giden de bu.
Sigortanın faydasını gösterelim derken olana bak!
Sonra babamdan bir mesaj daha geldi:
“Ancak sen söyleyince anladım. Hadi bu küçük bir miktar, fazla bir miktar olsa ne olacaktı? Şirket niye bizden aldı açıkçası anlamadım. Daha önce kaskoyla ilgili çok işlem yaptım ama trafik sigortası ilk defa, ben de bilemiyorum.”
Hayatı boyunca defalarca sigorta yaptırmış, kasko hasarı yaşamış, işini gücünü kendi halletmiş bir insan. Doğal olarak bu sürecin neden böyle işlediğini anlayamıyor.
Peki ya başkaları?
Bir dakika! Hasar dosyası nerede?
Hikâye burada bitse yine iyi.
Tüm bunlar olup biterken sigorta aracımızı da haberdar ettim elbette. O da konuyu takibe başladı.
Bu arada sipariş edilen parça gelmiş, onarım yapılmış, araç sahibine teslim edilmiş.
Servis zaten parasını almış. İşini bitirmiş.
Derken brokerin incelemesinde sigorta şirketinde açılmış bir hasar dosyası bulunamadı.
Bir dakika!
Servis belgeleri almıştı. Fotoğrafları çekmişti. Ama babam sorduğunda “Sistem izin vermiyor, dosya açamıyorum” demiş.
E şimdi ne olacak?
Servis bu dosyayı hazırladı da nereye koydu? Çekmeceye mi? E sigorta şirketinin dediği gibi olmadı . Hasar dosyası açılmadan para nasıl ödenecek?
Sigortacı nezdinde hasar kaydı ancak brokerin müdahalesiyle oluşturulabildi. Brokerimiz babamdan aldığı bilgilerle sisteme girerek hasar dosyasını açtı.
Servisin dosyayı hazırladığı anlaşılıyor. Peki sigorta şirketine iletti mi? İlettiyse neden sistemde kayıt yoktu? 193 üzerinden başlayan başvuru neden bir hasar dosyasına dönüşmedi?
Bilmiyoruz.
Benim aklıma başka bir soru geliyor. "Servis parasını zaten peşin aldığı için dosyanın devamını takip etmeye ihtiyaç duymamış olabilir mi?"
Bunu kesin olarak söyleyemem. Trafik sigortası kapsamında anlaşmalı olmaması da dosya açamamasının nedeni olabilir. Ama ortaya çıkan tablo tam da böyle bir soruyu sorduruyor.
Servis parasını almış, arabayı onarmış, müşterisini uğurlamış. Sen sağ ben selamet.
Geriye sigortadan parasını almaya çalışan emekli albayım kalmış, bir de sigortaya yönlendirdiği için kendini suçlayan sigortacı kızı!
Herkes işini bitirmiş, bir tek sigortanın işi başlamamış.
Bir de hesap verdik, tam oldu!
Duruun.. daha hikaye bitmedi...
Brokerimiz, bilgi almak ve hasar dosyasının neden açılmadığını öğrenmek için servisi arıyor.
Ardından babamın telefonu çalıyor. Arayan servis.
“Neden bizi şikâyet ettiniz?”
Şaka değil. Vallahi!
76 yaşındaki Suat Bey'e, "biz parayı peşin alırız" demişler, parayı ödemiş. Kimseyle tartışmamış. Kimsenin işine karışmamış. Şimdi bir de neden şikâyet ettiğinin hesabı soruluyor!
İyi de ortada şikâyet mi var? Bir broker, müşterisinin hasar dosyasının neden açılmadığını, paranın neden peşin tahsil edildiğini ve işlemin nasıl sonuçlandırılacağını öğrenmeye çalışıyor.
Bunun neresi garip?
Garip olan, onarım tamamlanıp araç teslim edilmişken sigorta şirketinde hasar kaydının bulunmaması değil mi?
Velev ki şikâyet ettik. Edemez miyiz?
Bir müşteri aldığı hizmetle ilgili soru sorduğunda, açıklama istediğinde, hatta şikâyet ettiğinde, kendisine hesap sorulması da neyin nesi?
Sabrım burada tükendi. Bir yandan babamın ödediği parayı geri alabilecek mi diye düşünüyorum, diğer yandan kendisini mahcup hissetmesini istemiyorum.
Neredeyse Ankara'ya gidip servisin kapısında biteceğim. O kadar canım sıkkın.
193 görevini yaptı mı?
Burada hakkını teslim etmemiz gereken bir konu var.
193 aranmış. İlk aramaya yaklaşık iki saat sonra, ikinci aramaya bir saat sonra dönüş yapılmış. Her iki durumda da karşılarında bir muhatap bulmuşlar.
Bu, olumlu.
Ama müşteri deneyimini yalnızca telefonun cevaplanmasıyla ölçebilir miyiz?
İlk görüşmede başvuruyu mağdurun yapması gerektiği söylenmiş. İkinci görüşmede tutanak düzenlemeleri ve servise gitmeleri önerilmiş.
Peki sonra?
Hangi sigorta şirketi hangi hasarı karşılayacak? Hangi servise gidilecek? Servisin trafik sigortasında anlaşmalı olmasıyla kaskoda anlaşmalı olması arasındaki fark ne? Peşin ödeme istenirse ne yapılacak? Resmî hasar dosyasını kim açacak?
İşte bunlar iki emekli komşunun kendi başlarına çözmek zorunda kaldıkları sorular.
Her hasar standart bir senaryoya uymuyor. Bizim olayda olduğu gibi, mağdurun kaskosu, karşı tarafın trafik sigortası, servisin anlaşma kapsamı ve peşin ödeme talebi bir araya geldiğinde işler karışabiliyor.
Çağrı merkezinden her hasarın bütün ayrıntılarını çözmesini beklemek gerçekçi değil.
İşte burada sigorta aracılarının, acente ve brokerlerin danışmanlık ve rehberlik rolü ortaya çıkıyor. Her hasarın kendine özgü koşulları var. Standart bir çağrı merkezi yönlendirmesiyle başlayan süreç, bazen dosyanın başından sonuna kadar takip edilmesini gerektiriyor.
Bizim olayda da hasar dosyasının açılmadığını brokerimizin araştırmasıyla öğrendik. Dosya, babamdan aldığı bilgilerle yine brokerimiz tarafından açıldı.
193'ün görevi yalnızca ilk teması sağlamaksa, bunu yapmış görünüyor.
Ama amaç müşteriyi doğru hasar sürecine ulaştırmaksa, burada tamamlanmamış bir deneyim var.
Eksper ne zaman gitti biliyor musunuz? Brokerimiz hasar dosyasını açtıktan sonra! Çünkü o zamana kadar dosya açılmadı doğal olarak eksper de atanamadı.
Servisin trafik anlaşması olmayınca ne değişti?
Aslında olayın düğümlendiği noktalardan biri burası.
Bizim iki beyefendi, servisin iki sigorta şirketiyle de çalıştığını düşünüyor. Oysa anlaşmanın kapsamı farklı. Servis kasko tarafında anlaşmalı, trafik hasarı tarafında değil.
Bu ayrım önemli.
Çünkü bir servisin kasko hasarlarında anlaşmalı olması, trafik sigortası kapsamında da aynı işlemleri yapacağı, doğrudan ödeme alacağı veya hasar dosyasını açacağı anlamına gelmiyor.
Dolayısıyla servisin peşin ödeme istemesi, belki yanlış bir uygulama değil, trafik hasar dosyasını açmaması da anlaşma kapsamıyla ilişkili olabilir.
Peki müşterinin bunu bilmesi gerekiyor mu?
Daha doğrusu, bilmediği için bütün sonuçlarına katlanması mı gerekiyor?
Servis iki insanın trafik kazası nedeniyle geldiğini biliyor. Tutanakları alıyor, fotoğrafları çekiyor, faturayı düzenliyor, parasını tahsil ediyor.
O zaman “Biz trafik sigortası kapsamında anlaşmalı değiliz. Burada onarımı ücret karşılığında yaparız. Sigorta hasar dosyasını ayrıca açtırmanız gerekir. Sigortacının ne kadar ödeme yapacağına da biz karar veremeyiz” Ya da trafik anlaşmalı servise gidin " demek neden bu kadar zor?
Sonuç : İki insan, sigortadan ne fayda sağladıklarını anlamadan servisten ayrılıyor.
Bir anlaşmanın kapsamını bilmek profesyonellerin işi. O kapsamın müşteriye ne ifade ettiğini anlatmak da öyle.
Peki biz trafik sigortasını neden yaptırıyoruz?
Benim asıl isyanım burada.
Trafik sigortasını neden yaptırıyoruz?
Suat Bey zaten baştan cebinden ödeyip konuyu kapatabilirdi. Hatta ilk önerisi de buydu. Ben araya girdim, “Olur mu babacığım, trafik sigortan var!” dedim. Hay demez olaydım!
Ne oldu?
Yine çıkardı cebinden ödedi. Üstelik üzerine telefon görüşmeleri, servis ziyaretleri, kafa karışıklığı ve ödeme geldi mi gelmedi mi takibi eklendi.
İyi de sigorta bunun neresinde?
Zorunlu trafik sigortasının amacı, üçüncü kişilere verilen ve teminat kapsamında kalan zararların sigortacı tarafından karşılanması değil mi?
Üstelik burada gözden kaçırılmaması gereken bir nokta daha var.
Trafik sigortasının mantığında, sigortalının zarar gören üçüncü kişinin hasarını önce kendi cebinden karşılaması, ardından sigortacısından geri almaya çalışması esas yöntem değil.
Sigortacı, teminat kapsamında kalan zarar bakımından doğrudan zarar görene karşı sorumluluk taşıyor. Sigortalının kendi başına ödeme yapması her durumda yasak veya geçersiz olmayabilir; fakat bunun sonradan sigortacı tarafından hangi koşullarda karşılanacağı ayrı bir mesele.
Daha hasar dosyası bile açılmamışken, neden sigortalıdan önce ödeme yapması isteniyor? Ve hatta "bazı servislerde uygulama böyle" diyerek normalmiş gibi anlatılıyor.
Normal mi ? Bence değil.
Babama telefonda “Siz ödeyin, biz müşteriye öderiz” denmiş. Müşteri derken? Ödemeyi yapan Suat Bey mi, zarar gören Fuat Bey mi?
Bu meseleyi profesyonellerin yönetmesi gerekmiyor muydu?
Kim hasar dosyasını açacak, kim servise yönlendirecek, onarım bedelini kim değerlendirecek, kime ne zaman ödeme yapılacak?
Bunların cevabını 76 yaşındaki Suat Bey ile 83 yaşındaki Fuat Bey mi bulacak?
Sigorta şirketleri, servisler, hasar yönetim ekipleri, eksperler, aracılar... Koca bir sektör var bu işin arkasında.
İki emekli komşunun birbirine karşı gösterdiği sorumluluğu, bu profesyonel sistem neden aynı kolaylıkla üstlenemiyor?
Her hasarda doğrudan ödeme sistemi işlemeyebilir. Bunların hepsine kabul.
Mesele yalnızca peşin ödeme de değil.
Mesele, sigorta şirketine başvurmuş iki insanın sürecin sonunda neyle karşılaşacaklarını bilmeden servise gitmesi.
Mesele, sigorta işlemi yaptırırken kendisini kasanın önünde bulan bir insanın, sonrasında bir de hasar dosyasının peşine düşmek zorunda kalması.
Mesele, ödemenin hangi dosya üzerinden, ne zaman yapılacağının iki komşunun kendi aralarındaki güven ilişkisine bırakılması.
Ve mesele, bütün bunların gayet olağanmış gibi anlatılması.
Biraz da onların gözünden bakalım
Şimdi Suat Bey ile Fuat Bey'in yaşlarını yeniden hatırlayalım.
76 ve 83.
İkisi de emekli.
Arabaları yıllardır kullandıkları mütevazı otomobiller.
11.155 TL önemsiz bir tutar değil.
Peki babamın yanında o para olmasaydı? Kredi kartının limiti yeterli olmasaydı?
Ya onarım bedeli çok daha yüksek olsaydı? Hasar gören parça değil de aracın çok daha pahalı bir bölümü olsaydı? Ya araç kullanılamaz duruma gelseydi?
Ya da bu iki insan birbirini yıllardır tanıyan, seven komşular yerine, birbirine gıcık ya da birbirini hiç tanımayan insanlar olsalardı ? Aralarında bir anlaşmazlık çıksaydı? Mutabakata rağmen karşı taraf sigorta şirketinin ödediği tutarı babama hiç ödemeseydi, verilen sözler tutulmasaydı?
İşte sigorta tam da bu sorular için var.
İnsanların kendi ceplerinden karşılamakta zorlanabilecekleri zararları, belirlenen teminatlar çerçevesinde sigorta sistemine devredebilmesi için.
Küçük bir hasarı iki komşu kendi aralarında çözebilir. Ama büyük bir hasarı her zaman çözemezler. Zaten sigortanın ekonomik işlevi de burada başlıyor.

Doğru soru , çok da yüksek olmayan bir tutarda bir hasar için bile bu kadar uğraşmak gerekiyorsa, çok daha yüksek bir tutarlı bir hasarda müşteriyi nasıl bir süreç bekliyor?
İkisi de doğru davranmak istiyor. İkisi de sigortaya güveniyor.
Babam mesajlarından birinde şöyle yazmış:
“Fuat Bey 83 yaşında, sigorta şirketini bile bilmiyor. Ben yardım amacıyla bu işlemleri yaptım.” İşte meselenin özü bu.
“Hasar dosyası”, “anlaşmalı servis”, “rücu”, “ödeme onayı” gibi kavramları herkesin bildiğini varsayamayız. Ve en önemlisi, kendisini çaresiz ya da mahcup hissetmesine neden olmamalı bu durum.
Herkes aynı durumda kalabilir.
OO bu bir şey mi daha neler var Zeynep Hanım !
Türkiye'de trafik sigortası milyonlarca araç sahibi için zorunlu. Her yıl primini ödüyoruz.
Primlerin yeterliliğini, hasar maliyetlerini, yedek parça fiyatlarını, işçilik ücretlerini, sigorta şirketlerinin teknik sonuçlarını konuşuyoruz.
Konuşalım. Bunların hepsi önemli.
Ama bir de sigortalının deneyimini konuşalım. Bu olay esnasında farklı pek çok olumsuz durum hakkında da bilgilendim.
Bilgilendim diyorum çünkü trafik ve kasko hasar operasyonları benim doğrudan uzmanlık alanım değil. Açıkçası bu kadar yaygın, bu kadar çok hasar deneyimi bulunan bir branşta süreçlerin çok daha oturmuş olduğunu düşünüyordum.
Yanılmışım.
Bu hikâyenin beni en çok üzen tarafı da bu oldu.
Trafik ve kasko sigortaları, sigortacılığın en yaygın, en fazla işlem yapılan, hasar ve servis süreçlerinin en yerleşik olması beklenen alanları. Yıllardır milyonlarca poliçe düzenleniyor, milyonlarca hasar yönetiliyor. Sigorta şirketlerinin hasar departmanları, çağrı merkezleri, anlaşmalı servis ağları, dijital sistemleri var.
Bir de müşteri deneyimini geliştirmekten, dijitalleşmeden, yapay zekâdan, otomasyondan söz ediyoruz. Büyük büyük paralarla yatırımlar yapılıyor, fiyatta ve hizmette deli bir rekabet var , sigorta denilince akla kasko ve trafik geliyor O kadar yani !
Peki bizim olayda bu koca sistem ne yaptı?
Bu iki insan, kendilerine yardımcı olması gereken sistemin içinde gereksiz yere yoruldu, kafaları karıştı. Üstüne bir de açıklama isteyen taraf oldukları için azarlanmış hissettiler.
Trafik sigortası, sektörün can damarlarından biri. Kasko da yıllardır hizmet kalitesiyle rekabet edilen bir alan.
Eğer en çok deneyim sahibi olduğumuzu iddia ettiğimiz alanlardan birinde, bu kadar basit bir maddi hasarı bile müşteriye yük olmadan yönetemiyorsak, daha karmaşık hasarlarda neler yaşanıyor?
Kaç kişi sigorta şirketini aramak yerine cebinden parasını ödüyor?
Kaç kişi hasar dosyasının açıldığını sanarak bekliyor?
Kaç kişi serviste söylenene itiraz etmeye çekiniyor?
Kaç kişi uğraşmaktan yorulup hakkını aramaktan vazgeçiyor?
Ve kaçının hikâyesini hiç duymuyoruz?
Ben bu sektörün içinden gelen biri olarak yaşananlardan gerçekten üzüntü duydum.
Çünkü sigortanın değerini anlatmak için yıllardır uğraşıyoruz. İnsanlara güvenceyi, risk transferini, sigortanın ekonomik ve toplumsal işlevini anlatıyoruz.
Sonra iki emekli komşunun hasarında bütün bu kavramların hepsi puff !
Sigortacılık, yalnızca hasarın parasını ödemek değildir. O paranın ödenmesine kadar geçen süreçte de müşterinin yanında olmaktır.
ve Final!
Brokerimiz trafik sigortası hasar dosyasını açtıktan iki gün sonra eksper geldi, incelemesini yaptı. Geçen haftaya kadar trafik sigortası hasar dosyasının sonuçlanmasını bekledik. İki beyefendinin birkaç dakikada kendi aralarında çözdüğü meselenin sigorta tarafında nasıl sonuçlanacağını merak ediyordum.
Derken babamdan bir mesaj daha geldi. Ekran görüntüleri var. "Arabuluculuk işlemleri esnasında eksik evrak tespit edildi şeklinde bir SMS geldi" diye yazmış.
Arabulucu? Öyle bir durum yok ki ! Üstelik bir de TC kimlik numarası ile girip işleme başlayacağı bir internet sitesi bağlantısı var mesajda. Tabi bu durumdan brokeri de haberdar etmiş. Brokerimiz sisteme baktığında dosyanın kapalı olduğunu görüyor, durumu sigorta şirketine soruyor ve aldığı cevap "Biz böyle bir mesaj göndermedik!"
Olay bitmiyor bir türlü ! Hiçbir işlem yapmamasını söyledik. Beklemeye devam ettik.
COP31 için Antalya'dayken dayanamayıp sordum. Tazminat Fuat Bey'e ödenmiş. Fuat Bey de “Suat Beyciğim, ödeme geldi” diyerek parayı babama takdim etmiş.
Arada uzun metrajlı bir festival filmi gibi günler yaşanmış!
Tabii bu arada bir ayrıntı daha var.
Fuat Bey'in IBAN bilgisini de babam vermiş. Kazayı yapan Suat Bey. Mağdur Fuat Bey. Tutanak işlerini Suat Bey hallediyor. Sigorta şirketlerini Suat Bey arıyor. Servise birlikte gidiyorlar. Parayı Suat Bey ödüyor. Sonra mağdurun IBAN'ını da Suat Bey iletiyor.
Suat Bey bir tek hasar dosyasını açamamış. Onu da brokerimiz halletmiş!
Neyse ki Suat Bey'in sigortacı bir kızı varmış. Çok da işe yaradı!
#Sigortacılık #TrafikSigortası #HasarYönetimi #MüşteriDeneyimi #SigortaBilinci #SigortaAracıları #TüketiciHakları #RiskYönetimi #pazar
Blog Yazıları



Yorumlar