Taş Devri'nden Jetgiller'e: 2040'a Şurada Ne Kaldı?
Uçan otomobiller, akıllı şehirler ve geleceğe yetişmeye çalışan sigortacılık...
Çocukluğumuzun çizgi filmlerini hatırlasınız Taş Devri ve Jetgiller.
Neredeyse aynı dönemde, 1960'ların başında televizyon ekranlarına gelen iki çizgi film ülkemizde evlere televizyona girdiği yıllarda ekranlardaydı. Biri insanlığın geçmişini, diğeri geleceğini hayal ediyor, insanlığın binlerce yıllık hareketlilik serüvenini iki ayrı uçtan anlatıyorlardı.
Taş Devri'nde Fred Çakmaktaş, ayaklarıyla yeri ite ite otomobilini hareket ettirirdi. Motor yok, benzin yok, egzoz yok. Tamamen insan gücü!
Jetgiller'de ise George Jetson'un uçan otomobili vardı. Gökyüzünde yollar, robot yardımcılar, görüntülü görüşmeler... Üstelik Jetgiller'in hayal ettiği gelecek 2062 yılıydı.
Sonra 1980'ler ve 1990'lar geldi. Geleceğe Dönüş filminde uçan DeLorean'ı gördük. Filmde 2015 yılına gidildiğinde artık otomobillerin uçtuğu bir dünya vardı. 2015'i geçeli çok oldu. DeLorean hâlâ ortalıkta yok!
Beşinci Element filmindeki gökyüzü trafiğini de hatırlarsınız. Uçan taksiler, kat kat yollar, havada birbirine karışan araçlar...
Bugünse yapay zekâ ve dijital animasyon teknolojileri sayesinde hayal ettiğimiz hemen her şeyi son derece gerçekçi görüntülere dönüştürebiliyoruz. Öyle ki izlediğimiz görüntünün gerçek mi, bilgisayar üretimi mi olduğunu anlamakta bile zorlanıyoruz.
Derken uçan otomobiller yeniden gündeme geldi. Tesla'nın yeni Roadster'ı etrafında oluşan beklentiler bile havalanabilen otomobil fikrinin hâlâ ne kadar heyecan yarattığını gösteriyor.
Peki insanlık uçan otomobil yapmaya yaklaşırken, herkesin evinden işine güvenle ve ekonomik biçimde ulaşabildiği bir dünya kurabildi mi?
İşte asıl soru bu.
Mobilite yalnızca otomobil demek değil
Mobilite, insanlık tarihinin en eski hikâyelerinden biri.
İnsan yürüdü, göç etti, at evcilleştirdi, tekerleği buldu. Yollar, köprüler, limanlar inşa etti. Gemilerle okyanusları aştı, trenlerle kıtaları birbirine bağladı, otomobillerle mesafeleri kısalttı.
Her yeni ulaşım imkânı yalnızca insanları değil; bilgiyi, ticareti, kültürü, fırsatları ve refahı da taşıdı.
Hareket edebilmek, insan için hep bir özgürlük meselesi oldu. Hareketliliğin etkisi ulaşım araçlarıyla sınırlı kalmadı. Şehirlerin biçimini, binaların yerini, enerji altyapısını, üretim ve tedarik zincirlerini, hukuku, finansmanı, çalışma hayatını, hatta hizmet alma hızına ilişkin beklentilerimizi değiştirdi.
Otomobil sahibi olmak bir zamanlar özgürlük ve statü göstergesiydi. Bugün otomobil bazı insanlar için ciddi bir mali yük, bazıları içinse neredeyse erişilemez bir hayal.
Mobilite, yalnızca bir yerden başka bir yere gitmek değil. Ekonominin, şehirlerin ve gündelik hayatın dolaşım sistemi.
7 Ekim'de İstanbul'da, SMI- Sürdürülebilir Mobilite İnisiyatifi'nin düzenlediği Mobilitenin Geleceği: Vision 2040 Zirvesine katıldım.
Son derece başarılı kurgulanmış, hepsini büyük merak ve ilgiyle, üstelik hiç sıkılmadan izlediğim tam on iki panel!
Otomotiv, enerji, finansman, yapay zekâ, veri, güvenlik, çevre, kentleşme, istihdam ve sigorta... Bütün başlıklar aslında aynı sorunun etrafında buluşuyordu:
2040 yılında nasıl hareket edeceğiz ve bu yeni dünyayı nasıl yöneteceğiz?
2040 deyince insanın gözünde uzak bir gelecek canlanıyor. Oysa şurada ne kaldı?
On dört yıl! Bir çocuğun doğup liseye başlayacağı kadar kısa bir süre.
Bugün aldığımız otomobillerin bir kısmı 2040 yılında hâlâ trafikte olacak. Bugün inşa ettiğimiz yolları, köprüleri, tünelleri ve şarj altyapısını o gün de kullanacağız.
Yani 2040'ın mobilite dünyası, bugün verdiğimiz kararlarla şekilleniyor.
Otomobil almak mı, kullanmak mı?
Geçenlerde bir otomobil reklamı gözüme çarptı. Muhteşem bir tasarım. Son teknoloji. Sizi tanıyor, alışkanlıklarınızı öğreniyor, park ediyor. Neredeyse kahvenizi de yapacak!
İnsan ister istemez düşünüyor. Keşke benim olsa!
Sonra fiyatına bakıyor. O kadar da heyecanlanmamak lazımmış!
Özellikle gençler için otomobil sahibi olmak giderek uzaklaşan bir hayal. Araç fiyatları, vergiler, kredi maliyetleri, sigorta, bakım, yakıt, otopark...
Diğer taraftan otomobil almak bir dert, sahibi olarak kalmak başka bir dert. Bizim kuşağımız için otomobil sahibi olmak bağımsızlığın simgesiydi. Yeni kuşaklar içinse bağımsızlık, belki de bir otomobile sahip olmadan istedikleri yere ulaşabilmek.
İhtiyaç duyduğunda kiralamak, paylaşmak, abonelik sistemiyle kullanmak...
Neden bir otomobilin bütün maliyetlerini üstlenelim ki, günün büyük bölümünde bir otoparkta bekleyecekse?
Evet, bu giderek daha fazla konuşulan bir tercih. Ancak araç paylaşımı ve abonelik modellerinin benimsenmesi, öngörüldüğü kadar hızlı gerçekleşmiyor. Çünkü teknolojiyi geliştirmek başka, insanların alışkanlıklarını değiştirmek başka.
İnsanlar için otomobil yalnızca bir yerden başka bir yere gitmek demek değil. Bir güvenlik alanı, kişisel alan, özgürlük duygusu, bazen de kimliğin bir parçası. Böyle olunca yeni bir iş modelinin önündeki engel yalnızca teknoloji veya finansman değil, insanın kendisi.
Ama gençlerin tercihleri, kentlerin ihtiyaçları ve ekonomik gerçekler değiştikçe otomobilin mülkiyetiyle kullanımı arasındaki ilişki de değişecek ve bu değişim sigortacıları yakından ilgilendiriyor.
Çünkü bugün poliçelerimizin önemli bir bölümünü, belirli bir kişinin sahip olduğu belirli bir aracın belirli bir süre için sigortalanması üzerine kuruyoruz.
Peki aynı aracı gün içinde farklı kişiler kullanıyorsa?
Araç bir abonelik hizmetinin parçasıysa?
Sigortalanan şey otomobil mi, kullanım süresi mi, yolculuk mu, yoksa hizmetin kesintisiz devam etmesi mi?
Otomobil aynı otomobil. Peki kullanıcı, sorumluluk ve sigortayı satın alan taraf değiştiğinde riski nasıl yöneteceğiz?
Herkesin uçan otomobile ihtiyacı yok!
Bir yanda uçan otomobiller konuşuyoruz, diğer yanda İstanbul'da işe yetişmek için üç araç değiştiren insanlar var.
Bir yanda otonom sürüş, diğer yanda tekerlekli sandalyesiyle kaldırımdan geçemediği için yola inmek zorunda kalan vatandaşlar.
Bir yanda yapay zekâ destekli ulaşım sistemleri, diğer yanda durağa ulaşmakta zorlanan yaşlılar.
Bunlar geleceğin değil, bugünün sorunları.
Bir şehirde herkesin otomobili olabilmesiyle herkesin bir yere ulaşabilmesi aynı şey değil.
Bir öğrencinin okuluna, bir çalışanın işine, bir hastanın hastaneye, bir yaşlının sosyal hayatına güvenli ve ekonomik biçimde erişebilmesi gerekiyor.
İyi bir mobilite sistemi, yalnızca hızlı olan değil, kimseyi geride bırakmayan sistemdir.
Metro, otobüs, deniz ulaşımı, bisiklet, yaya yolları ve diğer ulaşım seçenekleri birbirinden kopuk olduğunda, insanlar bu kopukluğun bedelini zamanıyla, parasıyla, sağlığıyla ödüyor.
Mobilitenin geleceğini konuşurken yalnızca yeni araçlara değil, şehirleri nasıl tasarladığımıza da bakmalıyız.
Çünkü ulaşım aynı zamanda bir sosyal adalet meselesi.
Hareket edemeyen insanın eğitim, istihdam, sağlık ve sosyal yaşama erişimi de sınırlanıyor.
Bazen teknolojik ilerlemeyi, bir otomobilin kaç saniyede yüz kilometre hıza ulaştığıyla ölçüyoruz.
Oysa bence başka bir ölçümüz daha olmalı:
Bir şehirde en kırılgan durumdaki insan, istediği yere ne kadar güvenli ve kolay ulaşabiliyor?
2040 yılında gökyüzünde uçan otomobiller olabilir.
Ama kaldırımları hâlâ kullanamıyorsak, çok da ilerlemiş sayılmayız.
Uçan otomobili beklerken motosikletler şehri ele geçirdi!
Geleceğin ulaşım araçlarını konuşurken, bugünün sokaklarında yaşanan bir dönüşümü de gözden kaçırmayalım:
Motosikletler ve elektrikli scooter'lar.
Bir zamanlar motosiklet daha çok bir hobi ve özgürlük sembolüyken bugün milyonlarca insan için ekonomik bir ulaşım aracı; e-ticaretin, yemek siparişlerinin ve hızlı teslimat ekonomisinin vazgeçilmez parçası. Hatta başlı başına yeni bir iş modelinin merkezinde.
Bir dokunuşla sipariş veriyoruz.
Yarım saat sonra kapımız çalıyor.
Ama o yarım saatin içinde trafikle, hava koşullarıyla, teslimat baskısıyla ve zamanla yarışan bir insan var.
Biz ekranda siparişimizin nerede olduğunu takip ederken, o insan iki tekerlek üzerinde yalnızca kendisi için değil; yayalar, diğer sürücüler, platformlar, işverenler ve müşteriler açısından da risk taşıyor.
Bir teslimatın gecikmesini dakikalarla ölçüyoruz; o teslimat sırasında yaşanan kazanın bir insanın hayatından kaç yıl götürebileceğini ise pek düşünmüyoruz.
Bu yeni hareketlilik biçimi, beraberinde yeni sorumluluklar getiriyor.
Rakamlar da düşündürücü.
İçişleri Bakanlığı'nın 2026 yılının ilk dört ayına ilişkin açıklamalarında, trafik kazalarının yaklaşık yüzde 47'sine motosikletlerin karıştığı belirtiliyordu. Bu oran, motosikletlerin bütün kazaların yüzde 47'sine neden olduğunu söylemiyor; ancak trafik güvenliği açısından ne kadar önemli bir başlığa dönüştüklerini gösteriyor.
Peki sigortacılık bu dönüşüme ne kadar hazır?
Motokuryelerin çalışma koşulları, platformların sorumluluğu, elektrikli scooter kazalarında sürücünün, işletmecinin, yayaların ve diğer araçların sorumlulukları ne durumda?
Bedensel zararlar, sürekli sakatlık, gelir kaybı...
Bunların hepsi gerçek ve önemli riskler.
Bir tarafta mikromobiliteyi teşvik ediyoruz, diğer tarafta kaldırımlarda gelişigüzel bırakılmış scooter'larla yayaların hareket alanını daraltıyoruz.
Bir ulaşım çözümü, başka birinin ulaşım hakkını ortadan kaldırmamalı.
Teknoloji gelişiyor ama altyapı, düzenleme ve davranışlarımız aynı hızda gelişmiyorsa sorun büyüyor.
Fred Çakmaktaş'ın ayakları yere basıyordu.
Bizim de biraz yere basmamızda fayda var!
Otomobilin arkasındaki görünmeyen dünya
Bir otomobile baktığımızda genellikle tasarımını, motorunu, hızını, konforunu ve teknolojisini görüyoruz.
Oysa otomobilin arkasında kocaman bir dünya var.
Hammaddeler, bataryalar, enerji altyapısı, yazılımlar, çipler, veri merkezleri, finansman kuruluşları, tedarikçiler, servis ağları...
Elektrikli otomobilin egzozundan emisyon çıkmaması, bütün yaşam döngüsü boyunca çevresel etkisinin olmadığı anlamına gelmiyor. Bataryanın hammaddesi nereden geliyor?
Nasıl üretiliyor? Ömrünü tamamladığında ne oluyor?
Üstelik otomobil artık yalnızca mekanik bir ürün değil. Veri üreten, yazılımla çalışan, uzaktan güncellenen, çevresiyle haberleşen hareketli bir bilgisayar.
Bu da beraberinde yeni sorular getiriyor.
Veriler kime ait? Yazılım hatası nedeniyle kaza olursa kim sorumlu? Üretici mi, yazılım geliştirici mi, araç sahibi mi, sürücü mü?
Otonom sürüş sisteminin aldığı kararın hukuki ve mali sorumluluğu nasıl belirlenecek?
Bir siber saldırı tek bir aracı değil, aynı yazılımı kullanan binlerce aracı etkileyebilir mi?
Batarya arızası, yangın, şarj altyapısındaki kesinti, aracın değer kaybı...
Yeni mobilite ekosisteminde risk yalnızca direksiyonun başındaki insanla sınırlı değil.
Kaputun altında motorla birlikte artık bir teknoloji ve sorumluluk ekosistemi var ve bu ekosistemin risklerini eski alışkanlıklarımızla yönetemeyiz.
Oto Sanayi 2040'a hazır mı?
Yıllardır motor sesinden arıza anlayan bir ustayı düşünün. 2040'ta önüne gelen otomobilin motor sesi bile olmayabilir. Peki ustalığı nereye gidecek?
Elektrikli araçların bataryalarını kim kontrol edecek? Sensörleri, kameraları, yazılımları kim onaracak? Bir kaza sonrasında aracın yalnızca kaportasını değil, güvenlik sistemlerini, elektronik bileşenlerini ve yazılımını kim değerlendirecek?
Bugün otomobil servislerinde çalışan insanların bilgi ve becerilerinin de dönüşmesi gerekiyor.
Bu yalnızca otomotiv sektörünün değil; eğitim kurumlarının, işverenlerin, kamu otoritelerinin ve sigorta sektörünün ortak meselesi.
Çünkü araç değiştiğinde bakım değişiyor, onarım değişiyor, hasar maliyeti değişiyor.
Hatta bazı durumlarda aracın tamir edilip edilemeyeceğine ilişkin ekonomik karar bile değişiyor.
Eskiden küçük bir kaporta hasarıydı. Şimdi aynı hasarın arkasında bir sensör, kamera veya radar sistemi bulunabiliyor. Hasar dosyasının maliyeti de karmaşıklığı da artabiliyor.
Peki eksperlerimiz, servislerimiz, sigorta şirketlerimizin teknik ekipleri bu değişime ne kadar hazır?
Sigortacılığın geleceğini konuşurken insan kaynağını da konuşmak zorundayız.
Üstelik yalnızca mevcut çalışanların yeni beceriler kazanmasından söz etmiyoruz. Bu yeni dünyanın kimler tarafından tasarlanacağını da düşünmeliyiz.
Bir başka mesele de kadınların bu dönüşümdeki yeri.
Mobiliteyi, otomotivi ve teknolojiyi yalnızca erkeklerin dünyası olarak görmekten vazgeçmeliyiz. Geleceğin araçlarını, şehirlerini, ulaşım sistemlerini ve risk modellerini tasarlayan ekiplerin çeşitliliği, ortaya çıkan çözümlerin niteliğini de etkiliyor.
2040'a hazırlanmak yalnızca yeni teknoloji satın almak değil.
O teknolojiyi anlayacak, geliştirecek, onaracak ve yönetecek insanları da yetiştirmek.
Peki sigortacılar, biz neredeyiz?
Türkiye'de motorlu araç sigortaları, sigorta sektörünün prim üretiminde büyük bir ağırlığa sahip.
Peki bu kadar büyük bir iş alanının geleceğini ne kadar konuşuyoruz?
Araçların elektriklenmesi, bağlantılı hale gelmesi, otonomlaşması, paylaşılması ve yeni finansman modelleriyle kullanılması sigorta sektörünün iş modelini de değiştiriyor.
Bugün trafik sigortasında temel sorularımızdan biri, kazada kimin kusurlu olduğu.
Peki direksiyonda insan yoksa?
Bir yazılım güncellemesi nedeniyle araç beklenmedik bir hareket yaptıysa?
Sürücü, aracın otonom sürüş sistemine güvenerek müdahale etmediyse?
Kaza, aynı yazılımı kullanan yüzlerce araçta tekrarlanabilecek sistematik bir hatadan kaynaklanıyorsa?
Bu durumda klasik sürücü kusuru yaklaşımı yeterli olacak mı?
Sigortacı, üretici, yazılım geliştirici, hizmet sağlayıcı ve araç sahibi arasındaki sorumluluk nasıl paylaşılacak?
Riskin fiyatlanması, hasarın değerlendirilmesi, onarım süreçleri, yedek parça ve teknoloji bağımlılığı, veri güvenliği, müşteri deneyimi...Hepsi değişiyor.
Bugün araç markası, modeli, yaşı, sürücü bilgileri ve hasar geçmişi üzerinden yaptığımız değerlendirmelere yarın yazılım sürümü, batarya sağlığı, kullanım biçimi, bağlantılı sistemler ve siber güvenlik de eklendiğinde ne olacak?
Araçların topladığı veriler sigortacılığa yeni imkânlar sunarken mahremiyet, veri sahipliği ve güvenlik sorularını da beraberinde getiriyor.
Bir müşterinin otomobilinden elde edilen verilerle onun sürüş davranışını analiz etmek mümkün olabilir. Minority Report başlıklı yazımda paylaştığım gibi bu veriyi kim, hangi amaçla ve hangi sınırlar içinde kullanacak?
Ve müşteri, sigorta aracısı bu ilişkinin neresinde olacak?
Sektör olarak yalnızca yeni bir ürün geliştirmekten söz etmiyoruz.
Riskin ne olduğunu, kime ait olduğunu ve nasıl yönetileceğini yeniden düşünmekten söz ediyoruz.
Dönüşümde sigorta aracıları
Bugün pek çok acente için trafik ve kasko poliçeleri temel geçim kaynağı.
Peki otomobil sahibi olmak yerine kiralamak, paylaşmak veya abonelikle kullanmak yaygınlaşırsa ne olacak?
Yüzlerce bireysel poliçe, yarın tek bir filo işletmesinin veya dijital platformun yönettiği sigorta programına dönüşebilir. Sigorta, araç aboneliğinin içine dahil edilebilir.
Risk ortadan kalkmıyor, sigorta ihtiyacı da. Ama sigortayı satın alan, satın alma biçimi ve dağıtım kanalı değişiyor.
Hayatını motor branşından kazanan acenteler, bankalar, brokerler...
Bu dönüşümün neresinde? Yoksa gündem hala hâlâ gelecek yılın trafik komisyonunu mu ?
Araç finansmanı, abonelik, filo yönetimi, kullanım bazlı teminatlar, siber riskler, yazılım ve ürün sorumlulukları derken bir poliçe PDF'inin çok ötesine geçen bu yeni sigorta çözümlerine aracılar ne kadar hazır?
Komisyon oranını korumaya çalışmakla, o komisyonu yaratan iş modelinin geleceğini korumak aynı şey değil.
Asıl soru, yarın müşterinin bir sigorta aracısına neden ihtiyaç duyacağı.
Bu dönüşüm yalnızca büyük teknoloji şirketlerinin veya otomobil üreticilerinin konusu değil.
Anadolu'da müşterisinin trafik ve kasko poliçesini düzenleyen acente de, taşıt kredisine bağlı kasko satan bankasürans temsilcisi de, büyük filoları yöneten brokerler de bu değişimin içinde.
Hepsinin yeni nesil araçları, teminatları, istisnaları ve sorumluluk ilişkilerini anlayabilmesi gerekiyor.
Yoksa otomobil değişecek, müşteri değişecek, risk değişecek; biz hâlâ yalnızca geçen yılın poliçesini yenilemeye çalışacağız.
Geleceğin otomobiline bugünün poliçesini giydirmek daha ne kadar mümkün?
Hasarı ödemek mi, hasarı önlemek mi?
Zirvede AXA Türkiye CEO'su Yavuz Ölken'in sigortacılığın geleceğini üç kelimeyle özetleyen bir yaklaşımı.
Gör. Öngör. Önle. önemliydi.
Görmek; riski doğru tanımak, veriyi anlamak, değişimi fark etmek.
Öngörmek; olası zararları gerçekleşmeden değerlendirebilmek.
Önlemek; mümkünse zararın hiç meydana gelmemesini sağlamak, mümkün değilse etkisini azaltmak.
Sigortacılık uzun yıllar boyunca ağırlıklı olarak risk gerçekleştikten sonra devreye giren bir mekanizma olarak algılandı. Kaza olur, hasar meydana gelir, dosya açılır, ödeme yapılır.
Oysa yeni teknolojiler, sigortacılığın risk gerçekleşmeden önce de değer yaratabilmesi için önemli fırsatlar sunuyor.
Bağlantılı araçlardan gelen veriler, trafik hareketleri, hava durumu bilgileri, yol koşulları, sensörler ...Doğru kullanıldığında bunlar yalnızca hasar sonrasında ne olduğunu anlamaya değil, bazı kazaları önlemeye de yardımcı olabilir.
Elbette her risk önlenemez.
Sigortanın tazminat işlevi de ortadan kalkmaz.
Ama neden yalnızca hasar gerçekleştikten sonra devreye girelim?
Bir kazayı önleyebiliyorsak hem insan hayatını koruruz hem ekonomik kaybı azaltırız.
Sigortanın toplumsal faydasını görünür kılmanın en güçlü yollarından biri de bu.
İyi sigortacılık yalnızca zararı karşılamak değil, zararın ortaya çıkma ihtimalini azaltmak için de çalışmaktır.
Mevzuat mı engel, alışkanlıklarımız mı?
Zirvede ara ara katılımcılara yöneltilen sorular arasında mobilite ve sigortacılığın dönüşümünün önündeki en büyük engel ne dir sorusuna ceap olarak katılımcıların yüzde 55'i veri gizliliği ve düzenlemeleri, yüzde 45'i ise sigorta sektörünün geleneksel iş modellerini işaret etti.
İlk bakışta mevzuatı suçlamak kolay. Ama ben ikinci seçeneğin üzerinde biraz daha durmak istiyorum.
Acaba bazen mevzuatı, değiştirmek istemediğimiz alışkanlıklarımız için bir gerekçe olarak mı kullanıyoruz?
Yeni riskleri tanımlamak, yeni ürünler geliştirmek, veri paylaşım modelleri oluşturmak, sektörler arasında iş birliği kurmak kolay değil.
Bunun için yatırım, bilgi, cesaret ve en önemlisi mevcut iş yapış biçimimizi sorgulamak gerekiyor.
Otomobil üreticileri, teknoloji şirketleri, enerji sağlayıcıları ve finans kuruluşları yeni mobilite ekosistemini kurma çabasındayken sigortacılık bu ekosistemin yalnızca sonunda, zorunlu olarak satın alınan bir ürün konumunda kalırsa önemli bir fırsatı kaçırabilir.
Çünkü geleceğin mobilite dünyasında sigorta, sonradan eklenen bir maliyet kalemi değil; sistemin güvenle çalışmasını sağlayan unsurlardan biri olmalı.
Sektörün de kendi üzerine düşeni yapması gerekiyor.
Bazen geleceğin önündeki en büyük engel, geleceğe eski alışkanlıklarımızla gitmeye çalışmamızdır.
Gelecek kendiliğinden gelmiyor
On iki panel boyunca dinlediklerimden aklımda kalan en önemli şey, mobilitenin geleceğinin tek bir sektörün işi olmadığı.
Otomobil üreticisi tek başına yapamaz.
Teknoloji şirketi tek başına yapamaz.
Kamu otoritesi, finans kuruluşu, enerji şirketi, şehir plancısı, üniversite veya sigortacı tek başına yapamaz.
Bu dönüşüm ortak akıl gerektiriyor.
Konuyu ticari fırsatlarla ele almak eksik kalır. Daha güvenli yollar, daha temiz şehirler, daha erişilebilir ulaşım, daha verimli enerji kullanımı ve daha kapsayıcı bir yaşamın birlikte tasarlanması gerekiyor.
Ben geleceğin mobilite dünyasını düşünürken yalnızca uçan otomobiller görmüyorum.
Şehirlerin nasıl değişeceğini, insanların hareket özgürlüğünü, yeni meslekleri, kaybolabilecek işleri, yeni sorumlulukları, yeni riskleri ve bunların nasıl yönetileceğini düşünüyorum.
Sigortacılığın bu resimde hasarların maliyetini hesaplayan bir sektör mü olacak?
Yoksa riskleri anlayan, önleyici çözümlere katkı sağlayan, yeni teknolojilerin güvenle kullanılmasını mümkün kılan bir aktör mü?
Avrasya Tüneli'nin mavi ışıkları
Avrasya Tüneli'nden geçerken tavandaki mavi ışıkları görmüşsünüzdür.
Ben onların deniz seviyesine göre nerede olduğumuzu gösterdiğini sanıyordum.
Hani, şimdi denizin altına indik, şimdi en derin noktadayız, artık yükselmeye başladık gibi...
Meğer mesele bambaşkaymış!
Tüneldeki hareketli mavi-beyaz ışıklar, Pacemaker adı verilen hız düzenleme sisteminin parçasıymış.
Tünelin eğimli yapısı nedeniyle sürücüler farkında olmadan hızlanıp yavaşlayabiliyor.
Işıkların hareketi ise sürücülerin hızlarını daha dengeli tutmalarına yardımcı oluyor.
Sistemin uygulandığı ilk yılın sonuçlarına ilişkin açıklamalara göre ani hız değişimleri yüzde 69, trafik sıkışıklığı ise yaklaşık yüzde 53 azalmış.
Düşünebiliyor musunuz?
Ne otomobil değişmiş ne sürücü.
Ne yeni bir motor icat edilmiş ne de direksiyona yapay zekâ geçmiş.
Sadece ışıkların hareketiyle insan davranışına dokunulmuş.
Ben o ışıklara bakıp denizin ne kadar altında olduğumuzu düşünürken, birileri trafik akışını iyileştirmek ve kazaları önlemek için çalışıyormuş.
İşte mobilitenin geleceği biraz da bu. Her yenilik gökyüzünde uçan otomobiller kadar gösterişli olmak zorunda değil. Bazen bir tünelin tavanındaki ışıklar bile önemli bir değişim yaratabiliyor.
Belki de geleceğin en değerli teknolojileri, bizi hayrete düşürenler değil; günlük hayatımızı fark ettirmeden daha güvenli hale getirenler olacak.
Fred Çakmaktaş'ın otomobilinden Jetgiller'in uçan araçlarına kadar uzanan bütün bu hikâyede değişmeyen bir şey var:
İnsanın güvenle hareket edebilme ihtiyacı.
2040'a şurada ne kaldı?
Uçan otomobillerin günlük hayatımıza ne zaman gireceğini bilmiyorum.
Ama geleceğe hazırlanmak için önce bugün yaşadığımız riskleri görmemiz, sonra onları öngörmemiz ve mümkünse önlememiz gerekiyor.
Uçan otomobilleri beklerken, yerde olup biteni kaçırmayalım.
#Mobilite2040 #MobiliteninGeleceği #FutureOfMobility #Sigortacılık #InsuranceTransformation #RiskManagement #AkıllıŞehirler #SürdürülebilirMobilite #InsurTech #SigortaAracıları #gelecek #pazar #sunday
İlgili Blog Yazıları
Yorumlar